Net als elders in West-Europa is in Nederland sprake van een opmerkelijk samengaan van stromingen die elkaar eigenlijk uitsluiten: het neoliberalisme en het populisme. Het is de verkeerde en gevaarlijke weg in de zoektocht naar sociale samenhang. Het is tijd voor een nieuwe politiek die het nationalisme overstijgt.
De rechtspraak zit vol vooroordelen. Daardoor worden elementaire rechtsbeginselen geschonden ten nadele van allochtonen. Multiculturalisering van het strafrecht moet niet gaan over hoger of lager straffen van eerwraak en vrouwenbesnijdenis, maar over het wegwerken van de stereotypering.
[Kort samenvattend:]
Hardachoui ziet stereotypie en onkunde heersen in het gehele justitiële systeem, van onderzoek, via rapportage door deskundigen, tot en met de rechtszaak en het oordeel toe, en daarna nog eens in de justitiële instellingen. Als bron ziet hij het maatschappelijk onbehagen dat dan ten onrechte geprojecteerd wordt op allochtonen en hun cultuur. Die cultuur wordt als het ware mee-beoordeeld, maar niet goed gekend, begrepen en gerespecteerd.
Als we het kwaad niet bestrijden, zal het overwinnen. President Bush begrijpt dat tenminste, zegt de Amerikaanse denker Myron Magnet. Zijn aanklacht tegen de jaren zestig is het favoriete boek van George Bush. Op de Bijbel na.
[...]
The Dream and the Nightmare - The Sixties' Legacy to the Underclass, 1993.
[...] Veel van Magnets suggesties - zero tolerance en welfare to work bijvoorbeeld - zijn nu beleid op lokaar niveau en in Washington.
[...]
De opkomst van het morele en culturele relativisme waarin alles okay is en niets objectief beter dan iets anders, was een leuke intellectuele excercitie, schrijft Magnet. Maar zij holde ook de democratie van binnen uit.
Het
transatlantisch bondgenootschap ligt, zeker na de oorlog in Irak, in duigen. Dat
is de schuld van de neoconservatieven die de politiek van president verzinnen,
wordt gezegd. Er is sprake van een reeks inschattingsfouten van Europa zelf,
meent H.J.A. Hofland.
Waar komt de ideologie van de neoconservatieve regering-Bush vandaan?
Een stamboomonderzoek stuit op de Duits-joodse filosoof Leo Strauss, die school maakte aan de universiteit van Chicago. Maar de meester is verkeerd begrepen. Zijn kritische diagnose van de moderniteit is verworden tot een koortsige dadendrang de wereld te herscheppen.
‘In
de Verenigde Staten zorgt alleen al het noemen van de naam Leo Strauss voor
hevige politieke discussies. Dat komt doordat een aantal van zijn leerlingen –
die zich trots Straussianen noemen – is doorgedrongen tot de hoogste politieke
kringen in Washington.
Voor Straussianen als onderminister van defensie Paul Wolfowitz, rechter
Clarence Thomas, John Podhoretz van de New
York Post, William Kristol van de
Weekly Standard, en denkers als Allan Bloom, Francis Fukuyama en Robert
Kagan staat één ding centraal:
Om het Westen van de ondergang te redden, moet het relativisme bestreden worden.
Yoram Stein beschrijft de ideeën van de Duits-Joodse filosoof Leo Strauss die
voor de nazi’s naar Amerika vluchtte en die nu geldt als de godfather
van de Amerikaanse neoconservatieven.
‘Strauss ging op zoek naar iets dat als achterhaald werd beschouwd: de
waarheid.’
[...] De democratie veronderstelt en koestert gelijkheid. Het kapitalisme veronderstelt niet alleen ongelijkheid, maar vereist haar ook en brengt haar voort. Hoe kan een samenleving tegelijk gebaseerd zijn op gelijkheid én op ongelijkheid? [...]
De scheiding tussen beide berust ook op een stilzwijgende overeenkomst, een niet-aanvalsverdrag tussen de politieke meerderheid van de democratie en de rijke minderheid van het kapitalisme.
[…] Joseph Biden ziet een conflict tussen neoconservatieven en internationalisten. […]
Volgens Biden […] is veel van wat fout is gegaan met het Amerikaanse beleid rond Irak en de rest van de wereld een gevolg van de onverzoenlijke tegenstellingen tussen neoconservatieven en internationalisten binnen de regering-Bush. […]
“Veel neoconservatieven wantrouwen alles en iedereen […]. Deze mensen geloven dat in iedere situatie de ergste variant zal gebeuren. […] Het is een geestesgesteldheid die alle andersdenkenden en meer internationaal denkenden voor slappeling uitmaakt. Zij geloven in geen andere oplossing dan intimideren en het gebruik van geweld.“
De moderne democratie is een sprong van een door een absolute god en traditie omgrensde cultuur naar een maatschappelijke toestand van openheid en kritiek. Het westers vermogen tot cultuurkritiek baarde een democratische open samenleving, gebaseerd op vrijheid en gelijkheid. Moslims hebben daarentegen moeite met de democratie en blijken niet in staat haar cultuurkritiek te waarderen.
Moslimpolitici geloven in de democratie voor zover democratie de mogelijkheid biedt om via de stemmachine de macht te veroveren. En als zij de macht in handen krijgen, willen ze voorgoed hun eigen zedelijkheid en zekerheid invoeren. Deze machthebbers dienen echter te beseffen dat de democratie een periodieke machtswisseling en zedelijkheidswisseling, en dus onzekerheid inhoudt.
De cultuurkritiek is het probleem.