|
In oktober 2003 zou er een beraad zijn van twintig onderzoekers. Dit ging niet door omdat de politiek zich er in de persoon van minister Veerman mee bemoeide: de ecologen kregen een spreekverbod opgelegd lopende het onderzoek. Dit is voor de Nederlandse verhoudingen al uniek: een politiek spreekverbod voor onderzoekers. Terecht waren de onderzoeker hier boos over en met hen Jac Swart in Trouw, 25 oktober 2003:
Eind januari 2004 was het dan zover dat er gezegd mocht worden dat de kokkelvisserij schadelijk is voor de vogelstand. Dit werd echter meteen weer gerelativeerd omdat er in een samenvatting van het onderzoek stond dat ook het schoner worden van het water een mogelijke oorzaak zou kunnen zijn. De kokkelvissers interpreteerden dit op als een vrijbrief om door te vissen, de minister om hiervoor toestemming te geven. De onderzoekers echter namen direct afstand van die samenvatting die niet door hen, maar door een tekstschrijver van het ministerie gemaakt was. Men verweet het ministerie de bestaande politiek door te willen drukken ten koste van de waarheid van de onderzoeksresultaten en de verantwoordelijkheid te willen doorsluizen naar de onderzoekers. Deze werd op hun beurt verweten aan de leiband van het ministerie te lopen. Begin April kwam het rapport vrij. Het stelt dat er geen ecologische bezwaren zijn tegen gaswinning. Wel moet de schelpdiervisserij "aan banden". Men spreekt niet van een "verbod" uit angst voor schadeclaims.
Bij de bescherming van de Waddenzee als natuurgebied meet de overheid met twee maten, zegt de Adviesgroep Waddenzeebeleid (Idem). Begin juni stuurden 107 biologen, onder wie 27 hoogleraren, een brandbrief naar de Tweede Kamer. Zij verzetten zich tegen de kokkelvisserij en tegen het advies van de Commissie-Meijer. Zij willen
Sommige geleerden hadden de brief niet ondertekend omdat ze vinden
Eind juni maakt het kabinet de politieke keuze: stop de kokkelvisserij en begin het gas te boren. De mosselvissers moeten zich aanpassen en krijgen daartoe de tijd. Later, in juli, krijgen de kokkelvissers nog eenmaal de vergunning om maar liefst acht miljoen kilo schelpdieren op te vissen, maar per 1 januari 2005 moet de vangst stoppen. In begin september werd dit ondersteund door een uitspraak van het Europese Hof: kokkels vissen mag alleen indien er een "zeer streng" wetenschappelijk bewijs is dat er geen schade door ontstaat. Het omgekeerde is dus het geval: die schade wordt bewezen geacht. Ook de Raad van State sprak zich uit en verbood om ook de laatste acht miljoen kilo kokkels op te vissen. Wouter van Dieren, milieuonderzoeker, mengt zich in het debat met de constatering dat bewezen is dat boren niet schadelijk is. Hij werkt
Hij ergert zich aan het feit dat anderen dat niet doen. Zelfs de Kamerleden hebben weinig kennis, zegt hij en hij helpt ons dan aan een eenvoudig motto dat wij gaarne herhalen in onze paragraaf "Wat kunnen wij nu doen?":
In een volgende beschouwing verbaast Wouter van Dieren zich erover dat al lang bekend was dat boren niet schadelijk was, maar dat de milieubeweging en de politiek tegen het boren bleven: kennelijk niet op wetenschappelijke, maar op politieke gronden. Omgekeerd was al lang bekend hoe schadelijk de kokkelvisserij was, waartegen men zich echter niet verzette: kennelijk ook niet op wetenschappelijke, maar op politieke gronden. |
Spreekverbod ecologen, NRC
25 Oktober 2003
23 Januari 2004 24 Januari 2004 28 januari 2004 31 Januari 2004 31 Januari 2004 2 Februari 2004 20 Maart 2004 1 April 2004 2 April 2004 2 April 2004 11 Juni 2004 26 juni 2004 24 Juli 2004 28 Juli 2004 30 juli 2004 7 September 2004 8 september 2004 7 & 8 september 2004 15 september 2004 |