Start Omhoog

Citaten uit

Veel vragen, gesteggel en fantastische ideeŽn

J.H. Sampiemon NRC 11 aug 2006

De diplomaten praten, vrouwen en kinderen sterven. Ruim een maand duren nu de bombardementen over en weer tussen IsraŽl en Hezbollah, de shi'itische organisatie in het zuiden van Libanon.

De statistieken: de verhouding in het dodencijfer is 1:10, voor iedere omgekomen IsraŽliŽr tien Libanezen, in meerderheid burgers, in meerderheid vrouwen en kinderen. Een miljoen ontheemden in Libanon, 200.000 gastarbeiders uit AziŽ en Afrika zitten in de val.

De hulpverlening stagneert door verbroken verbindingen en de dreiging van IsraŽls luchtmacht. Honderden IsraŽliŽrs worden uit hun dorpen en steden in het noorden van het land geŽvacueerd. Velen leven al een maand in de schuilkelders tegen de regen van Hezbollah-raketten.

IsraŽls Arabieren hebben geen schuilkelders, maar zij zijn niet onkwetsbaar, zoals is gebleken. De Hezbollah-leiding heeft hen opgeroepen Haifa te verlaten, opdat die stad onbeperkt onder vuur kan worden genomen. Het IsraŽlische burgerschap van deze Palestijnen komt op die manier zwaar onder druk te staan. Moeten zij solidair zijn met hun IsraŽlische medeburgers of moeten zij huneigen veiligheid voorrang geven?

Er zijn meer vragen te stellen, volkenrechtelijke, militaire en politieke. Is dit een just war, een gerechtvaardigde oorlog volgens het internationaal oorlogsrecht? Het IsraŽlische antwoord is snel gegeven: ja, het is een verdedigingsoorlog. De provocatie aan de grens waarbij twee IsraŽlische militairen werden ontvoerd, vereiste een hard antwoord. Hezbollah slaat die fase over en stelt dat IsraŽl Libanon wederrechtelijk met overmacht is binnengevallen. Bovendien houdt het nog altijd Libanees grondgebied bezet. De IsraŽlische reactie is buitenproportioneel. De kwantiteit aan gewelddaden tast de kwaliteit van het legalistische argument van zelfverdediging aan.

Militair staat de vraag centraal: hoe kon IsraŽl zich zo vergissen in de tegenstander?

[...]

Op langere termijn gesproken heeft IsraŽl zijn imago onoverwinnelijk te zijn aangetast. Strategisch wordt dat vermoedelijk de belangrijkste uitkomst van het huidige conflict. Een terughoudender reactie op de ontvoering van twee soldaten zou IsraŽl uiteindelijk minder schade hebben berokkend.

Politiek wordt er heel wat gesteggeld over de verantwoordelijkheid voor het geweld. Haasje-over de geschiedenis in.

Hezbollah: onze raketten zijn een reactie op de IsraŽlische bombardementen en beschietingen.

IsraŽl: de luchtmacht reageerde op de ontvoering en op de weigering de ontvoerden uit te leveren. Bovendien: Hezbollah heeft VN-resolutie 1559 niet uitgevoerd en heeft ontwapening geweigerd.

Hezbollah: hoe staat het met de uitvoering van de VN-resoluties van 1967, de bezetting van Arabisch gebied betreffende?

Het is een heilloze discussie. Vast staat dat beide partijen zich erop hadden voorbereid toe te slaan als de gelegenheid zich voordeed.

[...]

Het gaat bij dit conflict niet uitsluitend om de oorlogvoerende partijen.

In de eerste plaats is er de regering van Libanon. Het is een gespleten formatie, met een Hezbollah toegewijde president en een regering met twee Hezbollah-ministers, die onmachtig is gebleken ontwapening van Hezbollah af te dwingen. Het Libanese leger is geen partij voor de beweging.

Andere spelers zijn Amerika enerzijds en SyriŽ en Iran anderzijds. Zij bewapenen respectievelijk IsraŽl en Hezbollah en verwijten elkaar dat te doen.

In de internationale onderhandelingen over een VN-resolutie ter beŽindiging van de vijandelijkheden speelt Frankrijk naast Amerika een rol.

De gestelde eisen zijn typisch eisen uit het begin van een conflict - absoluut onaanvaardbaar voor de andere partij. Hezbolla's eis dat IsraŽl onmiddellijk Libanon ontruimt, wordt inmiddels gesteund door de Libanese regering. Deze draagt aan de discussie bij door een stabilisatiemacht voor het zuiden in het vooruitzicht te stellen. Maar wat moeten we ons daarbij voorstellen?

[...]

Even fantastisch is het idee van een robuuste internationale vredesmacht. Duitsland heeft al afstand genomen, omdat het zich niet kan voorstellen dat Duitse militairen tegen IsraŽl optreden. Alsof het voorstelbaar is dat enige internationale strijdmacht het zich ooit zou kunnen veroorloven gewapenderhand tegen IsraŽl op te treden. Hoe vaak is IsraŽl niet al ongeschonden door de linies van blauwhelmen van de Verenigde Naties heen gemarcheerd?Anderzijds: kan van een vredesmacht worden verwacht dat die slaagt waar IsraŽl faalt?

IsraŽl kan zich alles veroorloven dankzij de steun van Amerika. Zolang die steun onbeperkt wordt gegarandeerd, zal het niet bereid zijn zijn eisen aan te passen. Europa zou uit die vaststelling consequenties moeten trekken. Maar zoals gewoonlijk: het is hopeloos verdeeld.

 

Start Omhoog