Start Omhoog

Citaten uit

Amerika's steun is onvoorwaardelijk

Frank Kools, Trouw 7 augustus 2006

Amerika heeft IsraŽl de afgelopen weken de vrije hand tegen Hezbollah gegeven. Politici stonden haast als ťťn blok achter Jeruzalem. Veel Amerikanen zien de strijd als een bijdrage aan de oorlog tegen het terrorisme.

IsraŽls strijd tegen de Hezbollah, de radicale sjiÔtische beweging in Libanon, was maar net begonnen of Amerikaanse volksvertegenwoordigers haastten zich om hun solidariteit met IsraŽl te onderstrepen. De Senaat nam unaniem een resolutie aan waarin de leden steun uitspraken voor IsraŽl, en Hezbollahís broodheren Ė SyriŽ en Iran Ė veroordeelden. In het Huis van Afgevaardigden stemden 480 leden vůůr en zes tegen.

[...] 

Pas na het bloedbad in Kana klonken er echt duidelijke tegengeluiden. In de Senaat riep senator Chuck Hagel van Nebraska, een gezaghebbende stem op buitenlands gebied in de Republikeinse partij: 

ĄDe misselijkmakende slachtpartijen aan beide kanten moeten nu eindigen. President Bush moet nu tot een staakt-het-vuren oproepen.Ē

De grote verbondenheid met IsraŽl heeft iets te maken met de tussentijdse verkiezingen in november voor het gehele Huis van Afgevaardigden en een deel van de Senaat. IsraŽl door dik en dun steunen lijkt haast een verplicht onderdeel van elke campagne.

[...] 

De ĎJoodse stemí is belangrijk in verkiezingen, hoewel Joden niet eens drie procent van de Amerikaanse bevolking uitmaken. 

De feiten 

Geen enkel land ter wereld ontvangt zoveel steun op zoveel verschillende fronten van de Amerikanen als IsraŽl. Per jaar ontvangt IsraŽl ongeveer drie miljard dollar directe steun. Dat is eenvijfde van alles wat Amerika voor buitenlandse steun uittrekt ofwel vijfhonderd dollar per IsraŽliŽr.

Amerika heeft IsraŽl daarnaast nog eens drie miljard gegeven om wapens te ontwikkelen en toegang gegeven tot geavanceerde Amerikaanse wapentuig, zoals F-16 vliegtuigen. De geheime diensten van de twee landen delen geregeld informatie.

[...] 

De VS vetoŽn in de VN-veiligheidsraad resoluties tegen IsraŽl. Die stemt haast altijd met de VS mee.

[...]

[...]

Geld speelt een grote rol in de Amerikaanse politiek. Traditioneel zijn vooral voor de Democraten de donaties van Joodse organisaties en individuen belangrijk. Voor Joodse kiezers, zo benadrukt Greenberg, vormt IsraŽl meestal maar een van vele overweging die hun stemgedrag bepalen.

Nog altijd stemt een meerderheid Democraten vanwege hun sociaal beleid. Toch won Bush mede dankzij zijn ondubbelzinnige pro-IsraŽlische beleid veel Joodse kiezers voor zich. In 2004 wist Bush een kwart van de ĎJoodse stemí en een record aan Joodse donaties binnen te halen. Zijn vader haalde bij de presidentsverkiezingen van 1992 slechts elf procent.

In verhalen over het IsraŽl-beleid van Amerika wordt ook geregeld verwezen naar de immense macht van de ĎJoodse lobbyí. Er bestaan zeker pro-IsraŽl-lobbykantoren. De grootste heet AIPAC (oftewel American Israel Public Affairs Committee), die in alle openbaarheid kantoor houdt in Washington en met tweehonderd stafleden en 100.000 sympathisanten het debat over het Midden-Oosten probeert te beÔnvloeden.

[...] 

Toch is ťťn grote Joodse lobby, die de politiek in Washington om zijn vinger windt, een mythe. Naast AIPAC zijn er organisaties die heel anders denken over IsraŽl en het Midden-Oosten.

[...] 

Bovenal is de pro-IsraŽl-lobby helemaal niet alleen maar Joods. Voor president Bush en zijn partij telt vooral ook christelijk-rechts. In deze kringen heeft het christelijk zionisme aan invloed gewonnen. Dat stelt dat IsraŽls strijd de prelude is op het grote gevecht tussen goed en kwaad aan het Einde der Tijden, waarover de Bijbel spreekt. Deze groep wees de afgelopen weken elke druk op IsraŽl af. Christelijk-rechts wil ook niet weten van terugtrekking door IsraŽl uit bezette gebieden.

Toch gaat de verbondenheid tussen de twee landen dieper dan verkiezingen en lobbyís. Al sinds de stichting van de staat IsraŽl in 1948 voelen Amerikanen een speciale band met het land, dat het als een David tegen de Arabische Goliath opneemt. Schuldgevoel over de Holocaust speelt ook een rol. Bovenal voelt Amerika dat het vanwege zijn Joods-christelijke wortels dezelfde waarden heeft als IsraŽl.

De Zesdaagse Oorlog van 1967 bestendigde die relatie. Hadden de VS ondanks hun sympathie voor IsraŽl tot dan toe hun best gedaan om de Arabische landen ook te vriend te houden, vanaf toen steunde Amerika IsraŽl echt voluit. Als democratisch eiland in een zee vol dictaturen was het een natuurlijke bondgenoot van de VS.

[...]

Elf September maakte de banden nog nauwer en gaf hen een emotionele lading. Veel Amerikanen gingen zich vereenzelvigen met IsraŽl: de twee hadden niet alleen dezelfde achtergrond, maar ook dezelfde vijand: het terrorisme. Niet de laffe Europeanen, maar alleen IsraŽl begreep Amerika. Voor IsraŽl lobbyen in Washington werd toen Ątegen een al open deur duwenĒ, verklaarde een woordvoerder van AIPAC in The Washington Post.

Volgens de invloedrijke conservatieve commentator Charles Krauthammer gaven de VS IsraŽl niet slechts groen licht om alles te doen wat nodig was om Hezbollah uit te schakelen. Nee, Washington moedigde IsraŽl zelfs aan. Niet als een Ďgunstí, zo weet hij.

ĄHet was een daad van duidelijke zelfverdediging (van Amerika)Ē.

Hezbollah is een terreurorganisatie die Krauthammer ziet als een grote bedreiging voor Amerika. IsraŽl kreeg

Ąeen buitengewone kans om zijn nut (als bondgenoot) te bewijzen door een belangrijke bijdrage te leveren in Amerikaís oorlog tegen het terrorisme.Ē

 

Start Omhoog