Citaten uit

Detentie gezin Mugabo verbijstert docenten

RAYMOND KORSE, Deventer Dagblad 20 juni 2006

Drie leerkrachten van basisschool Adwaita uit Deventer zijn op bezoek geweest bij het gezin Mugabo.
[...]
Met een naar gevoel in hun buik keerde het drietal terug naar Deventer.

‘Hoe kan het gebeuren dat een moeder met twee kinderen hier in Nederland onder deze omstandigheden opgesloten zit en dat al vijf weken lang’, zegt Erna Wijtten, een van de drie docenten die naar Zeist gingen.

Precies over die vraag buigt de rechtbank in Assen zich deze week. Gisteren diende het beroep dat Mugabo’s advocaat R. van den Berg heeft aangespannen.

[...]

Die detentie hakt er bij het gezin in, zo hebben de drie docenten gemerkt tijdens hun bezoek aan Zeist.

‘Bij aankomst hadden we al een naar gevoel’, zegt docente Wijtten. ‘Het detentiecentrum ligt op een militair terrein en ligt echt weggestopt voor de buitenwereld. Het is echt een gevangenis met hoge muren en verder niks.’

Na legitimatie mochten de docenten naar binnen, maar niet nadat zij hun meegebrachte spullen moesten achterlaten.

‘Het was uitvoerweek, dus we mochten niks invoeren. Zelfs een brief of een kaartje mochten we niet naar binnen nemen.’

Uiteindelijk kregen de docenten toestemming om in elk geval wat kleren mee naar binnen te nemen. De hereniging met hun leerling Raymond, zijn broertje Felix en moeder Marion is emotioneel.

‘We schrokken van de gang van zaken binnen het detentiecentrum. Ze krijgen een keer per dag eten voor de hele dag, meestal is dit eten niet koud en niet gaar. We vroegen nog of ze naar school gaan maar dat kregen ze niet. Ze mogen een keer per dag een half uurtje naar buiten, een binnenplaatsje met een klein stukje lucht. En ze mogen een keer in de week op de computer’, aldus Wijtten. ‘Ze mogen boeken lenen.’

Onderwijs

Het stoort haar dat er geen enkele vorm van onderwijs wordt geboden, ook niet aan Felix.

‘Ze vervelen zich enorm. Ze lopen een beetje door de gang heen en er is geen gemeenschappelijke ruimte’, heeft Wijtten begrepen. ‘Voor ons gevoel gebeurt er niks, is er niemand die naar hen omkijkt. Waarom zitten ze opgesloten, hoe lang zitten ze nog opgesloten. Wie doet er wat voor hen?’, aldus Wijtten.

[...]