Directe aanleiding was een arrestatie van een jonge vrouw met haar kinderen, op donderdag 11 mei. De vrouw en de kinderen van 10 en 12 jaar zijn als zware criminelen met veel politiegeweld opgepakt en vastgezet in detentiecentrum Zeist. Meteen kwamen allerlei mensen in opstand tegen dit optreden van de politie en het beleid van de overheid. Hoe is het mogelijk dat in Nederland volledig onschuldige kinderen van 10 en 12 jaar worden opgepakt en terecht komen in een detentiecentrum, wat eigenlijk gewoon een gevangenis is? Een kind hoort niet in een cel!

Kunstenaars Jessica Heijkoop en Chris Visser kwamen in actie door houten schaduwen te maken en deze te plaatsen bij de woning van de opgesloten vrouw en kinderen. Tevens werden er schaduwen geplaatst bij het station in Deventer, omdat ook daar regelmatig mensen plotseling worden opgepakt en in detentie terecht komen. 

Er werd een minuut stilte in acht genomen en er werd een lied gezongen. Door kinderen werden kaarsen aangestoken. Veel aandacht was er van de pers. Ook werden er plannen gemaakt over vervolgacties.

Uit De Stentor, Deventer dagblad, 29 mei 2006:

Stil protest tegen ‘beschamend’ beleid

Silhouetten moeten schaduw leggen over heel Nederland 

door NICOLAI LENSEN

De basis is gelegd in Deventer. Nu moeten overal waar ongewenste vreemdelingen worden opgepakt en vastgezet, gitzwarte silhouetten komen te staan.

De beeltenissen zullen een beschamende schaduw leggen over hele land. Want Nederland moet zich schamen, daarover waren alle aanwezigen op het Stationsplein in Deventer het gisteravond roerend eens.

Zo’n 75 mensen hielden er een wake, waarmee zij protesteerden tegen het uitzetbeleid van het kabinet. Er werden kaarsen opgestoken, een gedicht voorgelezen en er werd gepraat, heel veel gepraat. ‘Het is onmenselijk wat deze mensen wordt aangedaan’, meent Bea Wagemans. Zij vindt dat ze deze avond niet mag ontbreken.

Via haar kerk komt ze regelmatig in aanraking met het leed van uitgeprocedeerde vluchtelingen. ‘Ze verdwijnen in afwachting van uitzetting achter de tralies. Ook hun kinderen. In dit zogenaamde beschaafde land gooien we kinderen in de gevangenis. Ik vind het werkelijk vreselijk.’ [...]

[Kunstenares Jessica] Heijkoop is geroerd door de aanwezigheid van de mensen. ‘Wat hier in Deventer gebeurt, rukt het hart uit ons lijf.’ Ze wijst op de silhouetten. Op de plek van het hart zit een gat. ‘Woorden lijken niet te werken. Hopelijk dat dit beeld, deze schaduw, wel de verantwoordelijken raakt.’ Want volgens Heijkoop is dit pas het begin. Overal waar vluchtelingen vast worden gezet, moeten als stil protest silhouetten worden geplaatst. ‘Dit initiatief moet zich heel snel als een olievlek verspreiden.’