Abu
Jahjah is niet het spiegelbeeld van Pim Fortuyn maar eerder de omgekeerde
Janmaat. Logisch dat steeds meer Nederlandse moslims afstand van hem nemen. Ze
moeten wel, willen ze niet op één hoop gegooid worden met dit afschrikwekkende
voorbeeld, meent
Herman Vuijsje.
‘Ben
je bang voor mij?’ Zo heette een bijeenkomst in het Amsterdamse Paradiso,
gewijd aan de verhouding tussen islamitische en andere Nederlanders. De vraag
was retorisch bedoeld. Toch zullen veel Nederlanders als ze eerlijk zijn,
antwoorden: ja, we zijn bang.
De
oorzaken zijn bekend: problemen met jonge Marokkanen, de gebeurtenissen van 11
september, het begrip en de sympathie voor Osama en Saddam onder een niet
onaanzienlijk percentage Nederlandse moslims, unverfroren
antisemitische uitingen bij anti-Israël demonstraties. […]
De AEL
streeft naar ‘integratie met behoud van eigen taal en cultuur’ – dezelfde
frase die lange tijd toonaangevend was voor het Nederlandse beleid. Tegenwoordig
is er veel kritiek op die benadering. Gedwongen inburgering en taalonderwijs
zijn nu in de mode en sommige politici willen het islamitisch onderwijs
afschaffen. […]
De
tegenwoordig veelgehoorde stelling dat ons integratiebeleid mislukt zou zijn, is
[…] onjuist. Dat beleid was succesvol – maar eenzijdig. Op het gebied van de
rechten hebben we het goed gedaan, waarschijnlijk beter dan ieder ander Europees
land. Tegelijk hebben we gefaald op het gebied van de plichten. […]
De AEL
streeft niet naar het verwerven van respect, maar eist het op. ‘Respecteer me
of je krijgt problemen!’ […]
Over de bonte verzameling contradicties en ongerijmde eisen waarmee de AEL zich presenteert, vallen drie dingen te zeggen:
 |
[1] de AEL is een stel draaikonten, |
|
[2] volgens de AEL is het nooit goed, en |
|
[3] de AEL is een blessing in disguise
[= een verhulde zegen]. |
De
AEL is een stel draaikonten omdat ze haar
dreigementen en intimidaties bij voorkeur zo verwoordt dat ze er niet op kan
worden aangesproken. Ze worden altijd om een hoekje geformuleerd. [... enkele
voorbeelden ...]
Volgens de AEL is het nooit goed omdat ze de Nederlandse bevolking confronteert
met een double bind: een combinatie
van onverenigbare eisen. DE AEL wil spugen op onze doden, erop los stigmatiseren
en vrienden zijn met degenen die ons naar het leven staat en eist tegelijkertijd
dat wij haar hartelijk verwelkomen. In ons huis.
De
AEL is een blessing in disguise omdat
zij gedachten en gevoelens zodanig extremiseert dat de ‘zwijgende
meerderheid’ van Nederlandse moslims niet langer haar mond kan houden. Abu
Jahjah krijgt voor elkaar wat Ayaan Hirsi Ali niet is gelukt. Met haar greep
naar de vrijheid wist Hoirsi Ali binnen de moslimwereld geen debat op gang te
krijgen. Jahjah dwingt vanuit de tegengestelde positie tot stellingname. Hij
predikt geen vrijheid maar angst en intimidatie. Ook in eigen kring: moslims die
geen Arabisch spreken duidde hij aan als ‘verraders’.
Abu
wordt wel omschreven als het spiegelbeeld van Pim Fortuyn, maar hij is eerder de
omgekeerde Janmaat. Afgelopen week namen steeds meer Nederlandse moslims afstand
van hem. […]
De
haatdragende en intimiderende uitspraken van de AEL-leiding vallen hier niet in
vruchtbare aarde. Daarvoor zijn de mensen die Nederland bevolken – mede door
het gedeeltelijk succes van ons integratiebeleid – te gematigd en te tolerant.