Alternatieven

Broer, Karin. Ouders Online; Spock in een modern jasje, 0 | 25, februari 2003

Zakelijke informatie zonder getut en roze wolken. Duizenden ouders surfen daarvoor dagelijks naar de website . [..D]e missie van de makers: de ouders laten ontdekken dat ze op hun eigen oordeel kunnen vertrouwen, het zelfvertrouwen herwinnen dat de professionals in de opvoedwereld hen ontnemen.

Fennema, Elbrech, i.d. - Geen vraag te vreemd; Ode Februari 2003

[...] De Kinder Online Denktank [*]. Bij dit project worden kinderen tussen de acht en de twaalf jaar uitgenodigd mee te denken over actuele vraagstukken in onze samenleving, zoals veiligheid, mobiliteit, waarden en normen, vrijheid of ruimte. Werktitel is 'De Dappere Samenleving'. Mijn ervaring is dat kinderen heel dappere denkers zijn van wie volwassenen veel kunnen leren. Kinderen dagen de volwassen samenleving uit om nieuwe verbanden te zien en groot te denken.

[* www.sartoristrategie.nl maar link werkt (nog?) niet]

Hervormd Nederland, katern Voorlopig, Themanummer "Wie is Jong?", september 1999

Uit de Inleiding:
Jongeren en ouderen lopen aan elkaar voorbij. Uit recent onderzoek blijkt dat de kloof tussen oud en jong zich verdiept. Zelfs in familieverband doet eenderde van de jeugd en minder dan veertig procent van de ouderen, serieuze pogingen om een wederzijdse rélatie aan te gaan. Buiten werkverband praat maar 1 op de 25 jongeren tussen de vijftien en twintig jaar, ooit uit zichzelf met een oudere boven de zestig. [...]
Waarom bereiken ze elkaar niet? [...]
De heersende opinie is dat jongeren een probleemgroep zijn. [...]
Het zijn vooral de uitingsvormen die schrik oproepen. Jongeren haken af bij de hoeveelheid aan regelgeving en formaliteit; ouderen hebben moeite met het persoonlijke contact.

Dieleman, Arjan, De wereld aan je voeten
[...] Wie loodst de jongere langs de valkuilen van het moderne bestaan? [...]
Het hedendaagse beeld van jongeren levert zo in de media een contrastrijk beel dop. Bij alle aandacht heeft de jeugd steeds twee gezichten:

het ene vrolijk en onbekommerd,

het andere troosteloos en agressief.

[...] De schakeringen en nuances keren terug als men beseft dat jongeren de laatste decennia niet alleen aan (keuze)vrijheid hebben gewonnen, maar ook aan zekerheid hebben verloren. [...] De winst- en verliesrekening is niet gemakkelijk op te maken. Dat komt omdat wat als winst oogt, bij nader inzien ook keerzijden heeft waartegen niet iedereen even goed is opgewassen. [...] Angst en onzekerheid kunnen het gevolg zijn.
.
Het is niet toevallig dat jongeren onlangs bij staatssecretaris Vliegenthart aandrongen op een mentor, een soort big brother of sister die hen langs de valkuilen van het moderne bestaan loodst.
.

Hazekamp, Jan Laurens, De bal ligt bij volwassenen

Jongeren actief laten participeren in onderzoek, planvorming en beleid. Daar ligt de uitdaging en de toekomst om jongeren bij de samenleving te betrekken, meent Jan Hazekamp. Het vergt van beide kanten de nodige aanpassing maar het is mogelijk en zelfs noodzakelijk. [...]
Partnerschap tussen jongeren en volwassenen heeft alleen dan kans van slagen indien volwassenen durven af te wijken van hun geijkte beroepsmatige manieren van doen. Het gaat om het zoeken naar contact met jongeren op een manier waaruit persoonlijke aandacht spreekt en begrip voor de informaliteit van jongeren, voor hun snel wisselende interessen, samenhangend met hun gefragmenteerd bestaan. [...]
Als volwassenen hieraan niet zullen werken, wordt het niets met jongerenparticipatie, om de doodeenvoudige reden dat jongeren dan hun eigen gang gaan.

Over
Karsten, L., Kuiper, E. & Reubsaet, H., VAN DE STRAAT? DE RELATIE JEUGD EN OPENBARE RUIMTE VERKEND.:
Na-oorlogsestadswijk: kinderhemel, Door CH, in: 0-25, mei 2002

Buiten spelen doe je op straat, het plein, de speeltuin of gewoon op de stoep voor de deur. Het klinkt gewoon, maar zo vanzelfsprekend is buiten spelen niet. Gebrek aan ruimte, toenemende verkeersdrukte en slecht onderhouden speeltoestellen maken buiten spelen voor veel kinderen weinig aantrekkelijk. Toch valt er met enige creativiteit heel wat te verbeteren, aldus Van de Straat?

Levering, Bas, Het verdwenen kind; pleidooi voor een nieuwe kindantropologie; essay 'Opvoeden in de 21^ste eeuw"., 0 |25, maart 2000

We hebben te weinig oog voor de kindwaardigheid van het dagelijks leven van de kleuter, vindt pedagoog Bas Levering. [...]
Je vindt er het jouwe van als de kinderen van een Amerikaanse collega de hele dag in de basement voor de buis blijven hangen. Voordat onze cultuur helemaal is veramerikaniseerd kunnen we nog even onze hoogsteigen bekrompenheid aan de dag leggen.

Lier, Peter van (e.a.), Grenzen aan het kind, Opvoeden in verschillende culturen; Onze Wereld, juli 1994

Onze opvoedkundige normen en waarden staan ter discussie. Ondanks de talloze boeken en tijdschriften die er over opvoeden verschijnen, lijken de ouders van nu onzekerder dan ooit.
In meer traditionele culturen bestaan vaak duidelijke regels. Maar ook die staan onder druk.
Hoe voeden ouders in China, Suriname, Turkije en multicultureel Nederland de kleine keizers en de etterbakken op? Geven ze hun kinderen onderhandelingsruimte, slaag of knuffels?
[...]
Wat opvalt in vergelijking met Nederland is dat men in andere culturen zo heel erg van kinderen houdt.
[...]
Al met al worden allochtone groepen te veel geproblematiseerd, in plaats van gewoon te worden aanvaard als een beetje anders. Aldus Pinto: "Nederlanders zouden meer kunnen leren van hun warmte, betrokkenheid en de sociale band tussen mensen. En van de manier waarop Marokkanen hun emotie uiten, want daar rust hier een taboe op. Hier zitten we met maagzweren."

Prakken, Joanka, 'Jongerenparticipatie vraagt een fikse investering'; 0 | 25, februari 2003
Voorpublicatie van Barometers voor lokaal jeugdbeleid; Jongeren en ouders als participerende burgers, Ingrid Ligtermoet & Joanka Prakken, bestel@nizw.nl

[...] Jan Hazekamp, oprichting van Stichting Alexander: "Jongeren komen vaak met simpele adviezen die volwassenen niet kunnen realiseren omdat ieder zijn eigen departementje heeft."
[...] kregen we van die instellingen te horen dat ze zich nooit hadden gerealiseerd dat je met jongeren kon praten. Verbazingwekkend. Zo was een instelling voor speeltuinwerk [?niet?] op het idee gekomen om te gaan praten met jongeren die voor problemen zorgden in hun tuin. [..]
Hazekamp moest bij herhaling ervaren hoe wantrouwend volwassenen aankijken tegen jongerenparticipatie. [...]
"Volwassenen denken vaak negatiever over jongeren dan reëel is. mijn inziens komt dat doordat hulpverlening en onderwijs de capaciteiten en competenties van jongeren nog te vaak onbenut laten. Een jongere wordt niet als een gelijkwaardige beschouwd. Het idee alleen al dat je met zo iemand je eigen gedrag en professie kunt bespreken, is voor velen een brug te ver."

Winter, Micha de, Grote mondigheid en sociaal gevoel; Persoonlijke en maatschappelijke belangen in de opvoeding; Bewerking van de oratie Beter Maatschappelijk Opvoeden; hoofdlijnen van een eigentijdse participatie-pedagogiek (Utrecht, 13 maart 2000); 0-12, mei 2000

De pedagogiek, maar ook het jeugdbeleid verwaarlozen het belang van maatschappelijk opvoeden. In een participatie-pedagogiek hebben jeugdigen invloed op maatschappelijke praktijken en leren ze hun eigen welzijn tegen dat van anderen af te wegen. [...]
The village die nodig was to raise a child bestaat lang niet overal meer. Volgens de Amerikaanse psycholoog William Damon heeft het proces van individualisering in de Verenigde Staten geleid tot een grootscheepse desintegratie van de opvoeding. In Nederland moeten we daarvan leren: namelijk wat er gebeurt wanneer collectieve pedagogische verantwoordelijkheid compleet wordt overgelaten aan het zogenaamde vrije spel der maatschappelijke krachten. De cijfers over geweld, mishandeling, schooluitval en psychosociale problemen bij de Amerikaanse jeugd laten zien dat wij de sociale integratie actief moeten hoeden en bevorderen. [...]
Kinderen van 14 en 15 jaar verwachten van de school meer persoonlijke hulp en aandacht en een minder anonieme sfeer. Over de buurten waarin ze leven zeggen ze dat het er ontbreekt aan opvangvoorzieningen en vooral aan volwassenen die zich op een positieve manier om hen bekommeren. [...]
Zo'n veeleisend proces kan alleen maar goed gaan als er tussen jeugd en opvoeders een affectieve band bestaat. Sociale verbondenheid, misschien wel zoiets simpels als je geliefd, belangrijk en welkom voelen, is de haarlemmerolie in het soms pijnlijke traject om te leren eigenbelang en rekening houden met anderen te coördineren.