Met dank aan Esteban Rivas.
Rivas, T (1993). Geïnspireerd door Athene: Kuisheid als gezond onderdeel van leefwijzen. Prana, 80, 23-26.
Wat men onder afwijkend gedrag kan verstaan, gaat soms heel erg ver, getuige de titel Psychopathologie de l'anticonception van een boek uit 1954, waarin onder ander wordt beschreven dat anticonceptie kan leiden tot hevige spanningen tussen de echtelieden, omdat zij tegennatuurlijk is.
Afwijzing van afwijkende seks is in die zin dus niet in strijd met het gebruiken van voorbehoedsmiddelen, of met seksualiteit tussen onvruchtbare partners.
Ik bedoel natuurlijk vrijwillig vanuit het kind, niet alleen vanuit de volwassene. In tegenstelling tot wat men vaak lijkt te willen geloven, zijn veel kinderen vanaf zeer jonge leeftijd in een bepaalde mate seksueel actief, in ieder geval lang voor de puberteit. Het is dus onjuist dat alle seks van kinderen en met kinderen automatisch gelijk zou staan aan ontucht en misbruik. Zie hiervoor bijvoorbeeld: Sandfort, Th.G.M. (1989). Sexuele ervaringen van kinderen: Betekenis en effect voor later, Van Loghum Slaterus.
Zie bijvoorbeeld het gedrag van bonobo's zoals behandeld in het boek van Frans de Waal: Verzoening; Vrede stichten onder apen en mensen, Het Spectrum, 1988.
In mijn genoemde artikel over kuisheid.
In de wijsbegeerte spreekt men dan over de naturalistische drogreden: Men doet alsof een gangbare situatie door zijn gangbaarheid goed is. Men springt van "is" naar "ought". Deze "naturalistic fallacy" is onder meer kenmerkend voor mensen die - op allerlei gebieden - rationele analyse afwijzen en beweren dat men gewoon maar zijn "gezond verstand" (common sense) moet gebruiken.
Alleen sex met beminde huisdieren kan overigens vrijwillig zijn, daarbuiten is er immers altijd sprake van een toestand van gevangenschap waarin de dieren moeten leven, en waarin dus strikt genomen geen vrije keuzen meer door de dieren gemaakt kunnen worden. Zie: Dekkers, M. (1993). Lief Dier, Amsterdam: Uitgeverij contact.
Zo staan velen ook negatief tegenover mensen die alleen masturberen en geen seksueel contact met anderen hebben. Vanuit de eigen beleving etiketteert men dit als "surrogaat", of ziet men dit steevast als bron van eenzaamheid (alsof elke diepere relatie ook seksueel zou moeten zijn) of verslaving. Masturbatie als "verrijking" van het seksuele leven wordt dan geaccepteerd, maar dit mag niet daartoe beperkt blijven. Soortgelijke verhalen hoort men over de meeste vormen van seksueel afwijkend gedrag.
De erfelijke bezwaren gelden echter alleen de incestueuze voortplanting, niet de incestueuze seksualiteit zelf. In die gevallen van incest, waarbij men zwangerschap doelbewust voorkomt, is het genetische bezwaar dus krachteloos.
Lees wat dit betreft de schokkende jeugdroman van Katarina van Bredow: Ik en mijn broer, (Querido).
Het is volgens mij het egocentrisme en niet de specifieke persoonlijke seksuele voorkeur of het geslacht dat leidt tot seksuele intolerantie. Intolerantie is namelijk niet beperkt tot de heteroseksuele voorkeur of tot mannen, maar komt zeker ook onder vrouwen en mensen met andere seksuele voorkeuren voor, net zoals racisme niet beperkt is tot blanken, maar ook onder niet-blanken onderling voorkomt. Seksuele taboes komen daarom waarschijnlijk steeds voort uit iemands misleide visie dat er zoiets als objectief "walgelijke" sex bestaat, namelijk alle sex die afwijkt van de eigen seksualiteit. In feite gaat het hierbij om een categoriefout: Smaak wordt als een kwestie van waarheid of onwaarheid opgevat, terwijl het daar niets mee te maken heeft. Dit blijkt ook uit uitspraken als "Jij weet niet wat lekker is".
Dit heeft de seksuele intolerantie gemeen met andere vormen van relationele onverdraagzaamheid, zoals intolerantie tegen relaties (erotisch of platonisch) met mensen van een bepaalde etnische groep, sociale laag, nationaliteit of levensovertuiging. Zoals waardevolle relaties met anderen tot de meest transcendente verschijnselen behoren die er bestaan, zo behoort de beëindiging ervan tot de grootste tragedies, en verstoring ervan tot de onmenselijkste wandaden. De cynische onverschilligheid tegenover dit soort kwesties behoort op haar beurt tot de ergste vormen van afstomping.
En hier bedoel ik uitdrukkelijk geen vermijdbare aanstoot mee. Hinder als te ruim begrip, in de zin van imaginaire aanstoot (men ergert zich aan het idee van bepaalde vormen van seks), is een excuus voor seksuele intolerantie. Aanstoot geven komt alleen dan werkelijk voor wanneer men anderen dwingt deel te nemen aan de eigen seksualiteit, d.w.z. als ongewenste intimiteit.